﻿<div class="round longcol" style="background-color:rgba(255, 255, 255, .8)">
<p>در ۲۶ آبان هشتاد سالش تمام می‌شود خوش و خرم و پر انرژی. با صفا و دوست داشتنی 
حاج سید علی اکبر التجا پیشکسوت ساوجی ورزش باستانی. با یک سید و پیشکسوت ورزش 
باستانی کشور گپی بزنیم تا ببینیم در این دوران مردان آن دوران چگونه فکر می‌کنند و 
آیا ارزش‌هایشان دست خوش تغییر شده است یا نه؟ البته پس از ۶۲ سال ورزش باستانی 
هنوز هیچ مدرکی در این زمینه به وی اعطا نشده است. انشالله مسولین امر پس از چاپ 
این گزارش نیم نگاهی به این کهنه سوار ورزش باستانی داشته باشند. </p>
<p><strong>آقا سید لطفا خودتان را معرفی بفرمایید؟ </strong><br>
با سلام و عرض ادب به پیشگاه آقا امام زمان (ارواحنا فداه) و به محضر مبارک رهبر 
معظم انقلاب و مردم شهید پرور ایران اسلامی اینجانب <strong>سید علی اکبر التجا</strong> متولد ۱۳۱۰ 
هجری شمسی فرزند سید مهدی ۶۲ سال است که به ورزش باستانی می‌پردازم و هنوز هم 
هفته‌ای دو روز در گود زورخانه ورزش می‌کنم. <br>
<center><img src="content/{i}.acc/zoorkhaneh.jpg" /></center>
<strong>حاج آقا ورزش باستانی را چگونه تعریف می‌کنید؟ </strong><br>
روزخانه مسجد دوم است و انسان باید پاک به داخل آن برود و پاک بیاید بیرون. ورزشکار 
باستانی باید با خدا باشد و نماز بخواند ارزش یک ورزشکار باستانی فقط به قدرت بازو 
نیست. اینجا باید پا در جای پای حضرت علی علیه السلام بگذارند. ما نوچه‌های حضرت 
ایشان هستیم. امیرالمومنین لنگر زمین و آسمان است. هر کاری می‌خواهیم بکنیم 
می‌گوییم «یا علی مدد» . <br>
<strong>از سابقه ورزش باستانی در ساوه چه چیزهایی در ذهن دارید؟ </strong><br>
طایفه ما حدود دویست سال سابقه در ورزش باستانی در شهر ساوه دارد. در آن زمان 
کربلایی رجب علی فرشاد زورخانه‌ای در بازار ساوه داشت که جلویش کبابی بود و پشت 
کبابی زورخانه بود. از پهلوانان آن موقع حاج احمد نوابی، جعفر آقا عظمی، پهلوان علی 
جوکار، پدرم آقا سید مهدی التجا، عمویم آقا هاشم محتشمی و حاج غلامحسین بابا جانی 
بودند که ورزش می‌کردند. عمویم همیشه می‌گفت: کسی که این ورزش را در طایفه ما ادامه 
می‌دهد تو هستی. <br>
سپس بعد از چند سال من و آقا سید قنبر بشیری، حاج حسین اخلاقی و حاج ابوالقاسم 
قنبری و حاج آقا بشیری زورخانه نوابی را در اختیار گرفتیم و به ورزش باستانی در 
ساوه ادامه دادیم. بعد از پیروزی انقلاب اسلامی مرحوم حاج احمد شعبانی زورخانه شهید 
شعبانی را تاسیس کرد که آن را من به سبک قدیمی ساختم و الان هر کس که آن را می‌بیند 
انگار ۷۰۰ سال پیش ساخته شده است. <br>
<strong>مراتب و درجات ورزش باستانی را توضیح دهید؟ </strong><br>
از ابتدای ورود به ورزش باستانی پس از هر چهار سال یک مقام به ورزشکار باستانی داده 
می‌شود که به ترتیب منکری، صلواتی، پایین و بالا، واردی، زنگمی باشد که خود مقام 
زنگی درجات مختلفی دارد پس از بیست سال ورزش باستانی هنگام ورود به زورخانه مرشد 
زنگ زورخانه را به صدا در می‌آورد و در مراتب بالاتر از هنگامی که یک پیشکسوت وارد 
زورخانه می‌شود تا وقتی بنشیند به طور مداوم زنگ را محکم‌تر از درجه قبل به صدا در 
می‌آورد. <br>
<strong>اولین استاد شما چه کسی بوده است؟ </strong><br>
اولین استاد من مرحوم حاج احمد نوابی بوده است که حق زیادی به گردن من دارد. <br>
<strong>ورزش باستانی چه تاثیری روی روحیه انسان می‌گذارد؟ </strong><br>
در زمان ورزش باستانی ورزشکار به دنبال گناه نمی‌رود و در زورخانه مرتب اسامی اهل 
بیت (ع) برده می‌شود. خیلی‌از ورزشکاران با وضو ورزش می‌کنند. در زورخانه بزرگ‌ترها 
و کوچک‌ترها احترام یکدیگر را نگه می‌دارند. شنیده‌ام که در زمان قدیم وقتی بچه‌اش 
مریض می‌شد او را به داخل گود زورخانه می‌برده‌اند پنج حبه قند به نام پنج تن آل 
عبا (ع) در گوشه‌های گود قرار داده و سپس به نیت شفا به مریض می‌خورانده‌اند. <br>
<strong>یک ورزشکار نمونه چه خصوصیاتی باید داشته باشد؟ </strong><br>
باید نماز بخواند با خدا باشد و اگر می‌تواند دست ضعفا را بگیرد. شنیده‌ام در زمان 
قدیم در دعواها مردم می‌رفتند پیش پهوان محل و او قضاوت می‌کرده است و از حق مظلوم 
دفاع می‌کرده است. <br>
<strong>شنیده‌ایم بچه‌های خوبی تحویل جامعه داده‌اید؟ </strong><br>
من هشت تا بچه دارم چهار تا پسر و چهار تا دختر و تمام بچه‌ها و عروس و دامادهای من 
لیسانس دارند و دو تا از نوه‌هایم امسال دانشجو شدند. من از خدا ممنونم و تا به حال 
پایم به کلانتری باز نشده است و افتخار این را دارم که بچه‌هایم در زمینه‌های مختلف 
در سطح ساوه و کشور افتخار آفرین بوده‌اند. <br>
<strong>در این شصت و دو سال که ورزش کرده‌اید در زمینه ورزش باستانی آیا مدرکی به شما 
داده شده است؟ ضمنا از مسولین امر چه درخواستی دارید؟ </strong><br>
تا به حال هیچ مدرکی به من نداده‌اند و توقع هم نداشته‌ام. اما این آخر عمری اگر 
مدارک زنگ مرا به من تحویل بدهند ممنون می‌شوم چون شنیده‌ام مدارک افراد با سابقه 
کمتر از من را هم داده‌اند در برابر تقاضای من گفتند: تو کهنه سواری و نیازی به 
مدرک نداری. من از دار دنیا چیز زیادی ندارم و توقعی هم ندارم. البته اگر یک تکه 
زمین به من بدهند شاید بتوانم یک زورخانه به سبک قدیمی برای نسل‌های بعد بسازم تا 
فرهنگ ورزش اصیل و باستانی ایران ماندگارتر برای همیشه تاریخ باقی بماند. <br>
تهیه مقاله توسط: زهره خرم. (<span lang="en-us">yaskan</span>)</p>


</div>